KUP ONLINE

Zapraszamy do zapoznania się z obrazami.

Cennik wydruków znajdą Państwo tutaj.

Aby zamówić reprodukcje obrazów ventzislava Piriankova kliknij TUTAJ.

Ventzislav Piriankov i jego malarstwo

Ventzislav Piriankov (Ventzi) to jeden z najciekawszych artystów tworzących w Polsce.

Urodził się 14 grudnia 1971 roku w Choumen, w Bułgarii. Od najmłodszych lat uczył się u znanego płowdiwskiego malarza Anastasa Konstantinowa. W 1990 roku ukończył Liceum Plastyczne w Płowdiw, zdobywając dyplom z wyróżnieniem. Dostał się do dwóch akademii sztuk pięknych w Bułgarii na pierwszym miejscu. Przez rok studiował w Sofii, po czym wyjechał do Polski, aby kontynuować naukę na poznańskiej ASP. Ukończył studia w roku 1995 dyplomem z malarstwa w pracowni prof. Jacka Waltosia.

Ventzi jest autorem ponad trzydziestu wystaw indywidualnych, m. in.: 1990 – galeria Otetz Paisij, Płowdiw; 1991 – Balabanova Kashta, Płowdiw; 1996 – Muzeum Narodowe w Gdańsku, Pałac Opatów w Oliwie; 1998 – Galeria Profil, Centrum Kultury „Zamek”, Poznań; 1999 – Centrum Sztuki Galeria EL, Elbląg; BWA Wałbrzych – Zamek Książ; 2002 – BWA Częstochowa; Galeria Piano Nobile, Kraków; European Patent Office, Monachium; 2003 – Łazienki Królewskie, Stara Kordegarda, Warszawa; 2004 – Galerie „Simon Arts + Crafts”, Wiedeń; Bulgarisches Kulturinstitut, Berlin; Otwarcie galerii autorskiej „Ventzi”, Poznań, 2007 - Retrospektywna wystawa w Galerii Sredets w Sofii – nagroda za dorobek twórczy Bułgarskiego Ministerstwa Kultury; Bułgaria.

Wybrane wystawy zbiorowe: 1996 – Targowe Prezentacje Sztuki, MTP’96; 1997 – III Biennale Małych Form Malarskich, Toruń; I Poznański Festiwal Sztuki „Trwanie Obrazu”, Centrum Kultury „Zamek”, Poznań; 2000 – medal na IX Biennale Sztuki Sakralnej, BWA Gorzów; wyróżnienie na Biennale Miniatur, Salle Augustin-Chenier, Quebec, Kanada; Biennale Pasteli, Nowy Sącz; 2002 - wyróżnienie na Biennale Pasteli, Nowy Sącz; 2004 - Biennale Miniatur, Salle Augustin-Chenier, Quebec, Kanada, 2007 – V nagroda na Biennale Internazionale dell'Arte Contemporanea, we Florencji.

Podejście Ventzislava Piriankova do sztuki łączy nowoczesność i współczesne reagowanie na rzeczywistość z silną tradycją i historycznymi korzeniami kultury. Artysta podkreśla niezmiennie swoje przywiązanie do tradycji i uniwersalnych, ponadczasowych wartości jak piękno, dobro, miłość. Z tego powodu ceni również doskonały warsztat malarski, a dowodem jego mistrzowskiego opanowania są obrazy wykonane pewną ręką i zwinnym okiem.

Artysta czerpie z trzech tradycji – bizantyjskiej, z jej uwielbieniem dla złota i czerwieni, prawosławnej – co widać w upozowaniu postaci i wyrazistości oczu, oraz katolickiej – z jej ascetyzmem i surowością.

Ventzi łączy te tradycje w oryginalną całość, w której objawia się jego niepowtarzalny styl, wrażliwość oraz głęboka, bardzo osobista wizja świata. Jednym z najważniejszych wymiarów jego twórczości jest sacrum. Dewizą artysty stały się słowa Leonarda da Vinci, że „sztuka to zmaterializowany duch”.

Malarstwo Piriankova wymyka się jednoznacznym ocenom. Te prace intrygują, zmuszają do zastanowienia i szukania odpowiedzi na odwieczne pytanie o filozofię bytu. Carski przepych złota, czerwieni i szafiru podkreśla afirmację życia, szarości zwracają uwagę na jego ulotność, a całość sprawia wrażenie nieoczekiwanie odkrytych na ścianie monastyru baśniowych malowideł, cudownie opowiadających o naszych czasach.

W malarstwie Piriankova spotykają się ze sobą eros i sacrum. Ventzi maluje także cykle obrazów o treści miłosno-erotycznej. „Śluby” i „Ikony małżeńskie” są pełne namiętności, utrzymane w ognistej kolorystyce. Kochającej się parze towarzyszą ptaki, kwiaty, zboża, blaski światłości. Postaci małżonków zdobne są często w aureole, znaki wzniosłości. Bo też żyją, kochają się, egzystują gdzieś ponad naszym zwyczajnym światem.

Piriankov nie akceptuje ciężkiego, ponurego malarstwa obarczonego ciężarem problemów twórcy czy czasów, w których żyje. Jest zdania, że sztuka powinna uwznioślać, a nie wstrząsać czy przerażać. Ventzi łączy fizyczne z duchowym, realne z nadrealnym, tradycję z teraźniejszością – zgodnie z własnym głębokim przekonaniem, że malarstwo jest „śpiewem o harmonii świata”.